Cognate: 265 hamártēma (a neuter noun derived from 264 /hamartánō, "to sin") – a sin, focusing on its result (note the -ma suffix), i.e. "the painful linkages of sin." See 266 (hamartia).

[265 (hamártēma) emphasizes the consequences of making any decision (action) by self rather than of faith ("God's inworked persuasion," cf. Ro 14:23).]

STRONGS NT 265: ἁμάρτημα

ἁμάρτημα, (ος, τό (from ἁμαρτέω equivalent to ἁμαρτάνω cf. ἀδίκημα, ἀλίσγημα), a sin, evil deed, ("Differunt ἡ ἁμαρτίαet τό ἁμάρτημαut Latinorum peccatus et peccatum.Nam τό ἁμάρτημαet peccatum proprie malum facinus indicant; contra ἡ ἁμαρτίαet peccatus primum peccationem, τόpeccare, deinde peccatum, rem consequentem, valent." Fritzsche; see ἁμαρτία, at the end; cf. also Trench, § lxvi.): Mark 3:28, and (L T Tr text WH) 29; Mark 4:12 (where G T Tr text WH omits; L Tr marginal reading brackets τά ἁμάρτημα); Romans 3:25; 1 Corinthians 6:18; 2 Peter 1:9 (R (L WH text Tr marginal reading) ἁμαρτιῶν). In secular authors from Sophocles and Thucydides down; (of bodily defects, Plato, Gorgias 479 a.; ἁμάρτημα μνημονικόν, Cicero, ad Att. 13, 21; ἁμάρτημα γραφικόν, Polybius 34, 3, 11; ὅταν μέν παραλόγως ἡ βλάβη γένηται, ἀτύχημα. ὅταν δέ μή παραλόγως, ἄνευ δέ κακίας, ἁμάρτημα. ὅταν δέ εἰδώς μέν μή προβουλευσας δέ, ἀδίκημα, Aristotle, eth. Nic. 5, 10, p. 1135{b}, 16f).



sin.

From hamartano; a sin (properly concrete) -- sin.

see GREEK hamartano

ἁμαρτήσασιν — 1 Occ.
ἁμαρτήσῃ — 2 Occ.
ἁμαρτήσει — 1 Occ.
ἁμαρτήσωμεν — 1 Occ.
ἁμάρτητε — 1 Occ.
ἡμαρτήκαμεν — 1 Occ.
ἥμαρτεν — 3 Occ.
ἥμαρτες — 1 Occ.
Ἥμαρτον — 8 Occ.
ἁμάρτημα — 1 Occ.
ἁμαρτημάτων — 1 Occ.
ἁμαρτήματος — 1 Occ.
ἁμαρτία — 35 Occ.
ἁμαρτίαι — 12 Occ.
ἁμαρτίαις — 9 Occ.
ἁμαρτίαν — 27 Occ.
ἁμαρτίας — 58 Occ.
ἁμαρτιῶν — 32 Occ.
ἀμάρτυρον — 1 Occ.
ἁμαρτωλῷ — 5 Occ.