στιβάς, στιβαδος, ἡ (from στείβω 'to tread on,' 2 aorist ἐστιβον);

a. a spread or layer of leaves, reeds, rushes, soft leafy twigs, straw, etc., serving for a bed (Hesychius στιβάς. ἀπό ῤάβδων ἡ χλωρῶν χορτων στρωσις καί φυλλων); so in Greek writings from Herodotus down.

b. that which is used in making a bed of this sort, a branch full of leaves, soft faliage: so Mark 11:8 L T Tr WH for στοιβάδας, an orthographical error (see Tdf.'s note at the passage).

STRONGS NT 4746: στοιβάς

στοιβάς, στοιβαδος, ἡ, see στιβάς, b.



branch.

From a primary steibo (to "step" or "stamp"); a spread (as if tramped flat) of loose materials for a couch, i.e. (by implication) a bough of a tree so employed -- branch.

στηριχθῆναι — 1 Occ.
στήρισον — 2 Occ.
στηρίξαι — 4 Occ.
στηρίξατε — 1 Occ.
στηρίξει — 2 Occ.
στίγματα — 1 Occ.
στιγμῇ — 1 Occ.
στίλβοντα — 1 Occ.
στοᾷ — 3 Occ.
στοὰς — 1 Occ.
στοιχεῖα — 6 Occ.
στοιχείων — 1 Occ.
στοιχήσουσιν — 1 Occ.
στοιχεῖν — 1 Occ.
στοιχεῖς — 1 Occ.
στοιχῶμεν — 1 Occ.
στοιχοῦσιν — 1 Occ.
στολαῖς — 2 Occ.
στολὰς — 4 Occ.
στολὴ — 1 Occ.