STRONGS NT 4349: προσκοπή

προσκοπή, προσκοπης, ἡ (προσκόπτω), an occasion of stumbling (so R. V. (but A. V. offence)): διδόναι προσκοπήν (namely, ἄλλοις), to do something which causes others to stumble, i. e. leads them into error or sin, 2 Corinthians 6:3 (cf. Winers Grammar, 484 (451)). (Polybius; (for כִּשָּׁלון, fall, Proverbs 16:18, Graecus Venetus).)



offense.

From proskopto; a stumbling, i.e. (figuratively and concretely) occasion of sin -- offence.

see GREEK proskopto

προσκαρτεροῦντες — 5 Occ.
προσκαρτερούντων — 1 Occ.
προσκαρτερήσει — 1 Occ.
προσκεφάλαιον — 1 Occ.
προσεκληρώθησαν — 1 Occ.
προσεκλίθη — 1 Occ.
πρόσκλισιν — 1 Occ.
προσκολληθήσεται — 2 Occ.
πρόσκομμα — 2 Occ.
προσκόμματος — 4 Occ.
προσέκοψαν — 2 Occ.
προσκόψῃς — 2 Occ.
προσκόπτει — 3 Occ.
προσκόπτουσιν — 1 Occ.
προσεκύλισεν — 1 Occ.
προσκυλίσας — 1 Occ.
προσεκύνησαν — 12 Occ.
προσεκύνησεν — 4 Occ.
προσεκύνει — 4 Occ.
προσεκύνουν — 1 Occ.