προσαιτέω, προσαίτω;

1. to ask for in addition ((see πρός, IV. 2); Pindar, Aeschylus, others).

2. to approach one with supplications (German anbetteln (to importune; cf. πρός, IV. 4)), to ask alms ((Herodotus), Xenophon, Aristophanes, Euripides, Plutarch, others): Mark 10:46 R G L; Luke 18:35 (where L T Tr WH have ἐπαιτῶν); John 9:8.

STRONGS NT 4319a: προσαίτης

προσαίτης, προσαιτου, ὁ, a beggar: Mark 10:46 T Tr WH; John 9:8 (where for the Rec. τυφλός). (Plutarch, Lucian, (Diogenes Laërtius 6, 56.)



beg.

From pros and aiteo; to ask repeatedly (importune), i.e. Solicit -- beg.

see GREEK pros

see GREEK aiteo

προπορεύσῃ — 1 Occ.
προπορεύσονται — 1 Occ.
πρὸς — 703 Occ.
προσάββατον — 1 Occ.
προσαγορευθεὶς — 1 Occ.
προσάγαγε — 1 Occ.
προσαγάγῃ — 1 Occ.
προσαγαγόντες — 1 Occ.
προσάγειν — 1 Occ.
προσαγωγὴν — 3 Occ.
προσαιτῶν — 1 Occ.
προσανάβηθι — 1 Occ.
προσαναλώσασα — 1 Occ.
προσαναπληροῦσα — 1 Occ.
προσανεπλήρωσαν — 1 Occ.
προσανεθέμην — 1 Occ.
προσανέθεντο — 1 Occ.
προσαπειλησάμενοι — 1 Occ.
προσδαπανήσῃς — 1 Occ.
προσδεόμενός — 1 Occ.