αἰτίαμα, (τος, τό, see αἰτίωμα.

STRONGS NT 157: αἰτίωμα

αἰτίωμα, (τος, τό (αἰτιάομαι); in Acts 25:7 the reading of the best manuscripts adopted by G L T Tr WH for Rec. αἰτίαμα: accusation, charge of guilt. (A form not found in other writings; (yet Meyer notes αἰτίωσις for αἰτίασις, Eustathius, p. 1422, 21; see Buttmann, 73; WH's Appendix, p. 166).)



complaint.

From a derivative of aitia; a thing charged -- complaint.

see GREEK aitia

ᾔτησας — 1 Occ.
ᾐτήσασθε — 1 Occ.
ᾐτήσατε — 1 Occ.
ᾐτήσατο — 6 Occ.
ᾐτοῦντο — 2 Occ.
αἴτημα — 1 Occ.
αἰτήματα — 2 Occ.
αἰτία — 2 Occ.
αἰτίαν — 16 Occ.
αἰτίας — 2 Occ.
αἴτιον — 3 Occ.
αἴτιος — 1 Occ.
αἰτίου — 1 Occ.
αἰφνίδιος — 2 Occ.
αἰχμαλωσίαν — 3 Occ.
ᾐχμαλώτευσεν — 1 Occ.
αἰχμαλωτισθήσονται — 1 Occ.
αἰχμαλωτίζοντά — 1 Occ.
αἰχμαλωτίζοντες — 2 Occ.
αἰχμαλώτοις — 1 Occ.