riqqabon: rottenness, decay Original Word: רִקָּבוֹן Part of Speech: Noun Masculine Transliteration: riqqabon Phonetic Spelling: (rik-kaw-bone') Short Definition: rotten
Word Origin from raqeb Definition rottenness, decay NASB Word Usage rotten (1). רִקָּבוֺן noun [masculine] id.; — ׳עֵץ ר Job 41:19 wood of rottenness, = rotten wood (in figurative).
rotten From raqab; decay (by caries) -- rotten. see HEBREW raqab
wə·raq- — 2 Occ. rōq — 1 Occ. ruq·qî — 1 Occ. wā·rōq — 1 Occ. yir·qāḇ — 2 Occ. kə·rā·qāḇ — 1 Occ. rā·qāḇ — 1 Occ. ū·ḵə·rā·qāḇ — 1 Occ. ū·rə·qaḇ — 1 Occ. wə·ḵā·rā·qāḇ — 1 Occ. mə·raq·qêḏ — 1 Occ. mə·raq·qê·ḏāh — 1 Occ. rā·qə·ḏū — 1 Occ. rə·qō·wḏ — 1 Occ. tir·qə·ḏū — 1 Occ. way·yar·qî·ḏêm — 1 Occ. yə·raq·qə·ḏū- — 1 Occ. yə·raq·qê·ḏūn — 2 Occ. bə·raq·qā·ṯōw — 2 Occ. raq·qā·ṯêḵ — 2 Occ.
|